Porozmawiaj z nami | Neurologia i psychiatra | Test Western Blot

Blog oraz wiadomości znajdują się poniżej czata
Załóż konto na naszym czacie
Wystarczy kliknąć "zaloguj" a następnie "Załóż konto". Wybierz swój nick i hasło. To wszystko! Rejestracja zajmuje tylko 30 sekund. Masz więcej praw do swojego profilu.


Kierowanie na badania w kierunku zakażenia HIV osób, u których występują tzw. objawy sugerujące możliwość zakażenia HIV.

Późne rozpoznanie zakażenia HIV może oznaczać gorsze rokowania, chociaż skuteczne leczenie przeciwwirusowe jest możliwe nawet w zaawansowanej chorobie. Późne rozpoznanie jest związane z większą śmiertelnością, co potwierdzono w jednym z badań gdzie wykazano, że 35% zgonów związanych z HIV było następstwem późnego rozpoznania. Wiadomo również, że wiele osób, u których rozpoznano zaawansowane stadium zakażenia, odwiedzało wcześniej placówki opieki medycznej, zgłaszając objawy, które były powiązane z zakażeniem HIV. Mimo to, osobom tym nikt z pracowników służby zdrowia nie sugerował wykonania testu w kierunku zakażenia HIV.
Dlatego lekarz rodzinny powinien rozważyć zaproponowanie diagnostyki w kierunku zakażenia HIV w stanach, o których mowa poniżej.
Większość z podanych jednostek chorobowych jest diagnozowana w opiece specjalistycznej lub szpitalnej, ale warto zwrócić uwagę na stany chorobowe, które są również dość często spotykane w praktyce lekarza rodzinnego. Należą do nich m.in.:

  1. półpasiec
  2. choroby mononukleozopodobne
  3. leukopenia/trombocytopenia o niewyjaśnionej przyczynie trwająca ponad 4 tygodnie
  4. łojotokowe zapalenie skóry
  5. gorączka o niewyjaśnionej przyczynie
  6. kandydoza jamy ustnej o niewyjaśnionej przyczynie
  7. przewlekła biegunka o niewyjaśnionej przyczynie
  8. przewlekłe uszkodzenie nerek o niewyjaśnionej przyczynie
  9. pozaszpitalne zapalenie płuc
  10. kandydoza
Encyklopedia HIV/AIDS Leczenie HIV/AIDS Artykuły
Wiremia HIV Diagnostyka laboratoryjna zakażenia HIV W jaki sposób proponować badanie?
Liczba komórek CD4 Okres bezobjawowy zakażenia HIV Czy można wyleczyć HIV?
Antygen p24 Aktualny program na lata 2012-2016 Prawo a HIV
Choroby definiujące AIDS Co stanowi problem w leczeniu HIV/AIDS Polecamy inne strony

Koniecznie przeczytaj wiadomości z wcześniejszych tygodni. To ważna wiedza dla Ciebie.
(archiwum) 2015
październik (41)
listopad (21)
grudzień (16)

2016
styczeń (3)
luty (1)
marzec (1)
kwiecień (11)
maj (9)
czerwiec (5)
lipiec (9)
sierpien (3)
wrzesień (2)

Wiadomości
czwartek, 15 września 2016. 09:48 | Kategoria: brak kategorii
Zapraszamy wszystkich na nowe forum poświęcone depresji i nerwicy, w tym lękowej.

www.Zaburzenie.pl to proste, czytelne forum bez zbędnych kategorii.

W tym momencie poszukujemy moderatorów na forum. Zapraszamy do rejestracji i napisania kilku tematów w celu potwierdzenia swojej aktywności :)

W dzisiejszych czasach problem depresji może dotyczyć każdego. Nerwica lękowa pojawia się w różnych sytuacjach.

Wejdź i podziel się z nami swoją historią.

Pozdrawiamy www.zaburzenie.pl

środa, 14 września 2016. 20:38 | Kategoria: brak kategorii
Rząd zakłada plantacje marihuany. Tak jest zatytułowany artykuł, który zamieszczony jest na pierwszej stronie Dziennik Gazeta Prawna z 14 września 2016.

Ministerstwo zdrowia we wspołpracy z resrtem sprawiedliwości wytypowało już trzy miejsca na uprawę medycznej konopi indyjskich. To jest ogromny postęp, przecież to w konopiach indyjskich zawarte jest THC - zdradza w wywiadzie udzielonym DGP wiceminister zdrowia Krzysztof Łanda.

Leki produkowane na jej bazie docelowo miałyby się stać naszym produktem eksportowym. - Oczywiście najpierw musiałaby przejść wszystkie wymagane badania potwierdzające ich skuteczność - podkreśla Łanda.

Jak wiemy, Ministerstwo Zdrowia na razie nie zgadza się na to, by pacjenci otrzymali uprawnienia do samodzielnego hodowania konopi i przygotowania na ich bazie przetworów ( w swoim projekcie ustawy legalizującej medyczną marihanę postulują o to posowie klubu Kukiz`15.

Resort woli uprawiać roślinę sam. Następnie sprzedawać w aptekach. To już jest ogromny postęp!

Trzeba przygotować przepisy, które pozwolą pacjentom i ich lekarzom mieć pewność, że nie zostaną ukarani. Nie mogą być oni traktowani tak samo jak posiadacze substancji niedozwolonych.

W przypadku HIV, przebiegu zakażenia HIV i AIDS, medyczna marihuana w wielu przypadkach może okazać się bardzo skuteczna. Zakażenia bakteryjne czy wirusowe mogą być pokonane przez substancje zawarte w konopiach.

Musimy poczekać. Najbliższy rok 2017 ureguluje nam przepisy. Błagamy o to.
sobota, 27 sierpnia 2016. 10:56 | Kategoria: brak kategorii

Najnowsze badania


Kierunek najnowszych badań nad HIV/AIDS to przede wszystkim nowe terapie antywirusowe.


1. Prowadzone są badania nad wynalezieniem nowych leków antyretrowirusowych o większej skuteczności i mniejszych działaniach ubocznych. Jednym z nich jest deferypron, lek chelatujący żelazo, do tej pory stosowany w talasemii. Deferypron indukuje apoptozę limfocytów T zakażonych HIV nie wpływając na komórki niezakażone. Stosowanie deferypronu przez 7 dni powoduje znaczny spadek wiremii utrzymującej się przez 8 tygodni po odstawieniu leku. Dużą zaletą specyfiku jest także brak lekooporności wirusa.


2.Trwają  prace nad zwiększeniem komórkowej odpowiedzi immunologicznej poprzez zmiany w strukturze receptorów TCR limfocytów T. Metoda polega na elektroporacji do limfocytów mRNA kodującego receptory TCR rozpoznające swoiście białka otoczki wirusa. Badania wykazały, że metoda ta powoduje znaczne obniżenie wiremii. Prace nad wynalezieniem skutecznej szczepionki mają na celu opracowanie immunogenów wywołujących silniejszą odpowiedź limfocytów B i T w stosunku do białek otoczki wirusa.


3.Trwają badania kliniczne prowadzone wśród ludności południowej Afryki nad nową postacią szczepionki ALVAC/gp120, której skuteczność zostanie określona pod koniec 2016 r. Prowadzone są także prace nad wynalezieniem szczepionki terapeutycznej dla osób już zakażonych HIV. Włoskie Narodowe Centrum AIDS jest w trakcie opracowywania przeciwciał, których celem jest białko Tat, kluczowe w ekspresji genów oraz replikacji wirusa. Druga faza badania potwierdziła obniżenie wiremii oraz wzrost liczby komórek CD4+, CD8+ oraz NK w ciągu 5 lat. Aktualnie badania nad szczepionką Tat wejdą w trzecią fazę z zastosowaniem placebo i podwójnej ślepej próby.


Wirus HIV stanowi nadal zagrożenie dla milionów ludzi na świecie. Pomimo wielu opracowań dotyczących patogenezy wirusa oraz złożonych reakcji immunologicznych w przebiegu choroby, nie udało się opracować skutecznego leczenia antyretrowirusowego. Aktualnie trwają prace nad wynalezieniem bezpiecznej terapii genowej oraz szczepionki mogącej zapobiec nowym zakażeniom.


Źródło: dolinabiotechnologiczna



sobota, 27 sierpnia 2016. 10:53 | Kategoria: brak kategorii
Drodzy czytelnicy,
zawsze Was interesują informacje dotyczące leków na HIV. Dlatego zapraszam do przeczytania poniższej informacji. Może komuś się przyda kto leczy się na HIV/AIDS

Genvoya (Gilead Sciences) jest wskazany do stosowania w leczeniu dorosłych i młodzieży (w wieku 12 lat i starszych, o masie ciała co najmniej 35 kg) zakażonych ludzkim wirusem niedoboru odporności typu 1 (HIV-1) bez żadnej znanej mutacji związanej z opornością na klasę inhibitorów integrazy, emtrycytabinę lub tenofowir.

Elwitegrawir jest inhibitorem transferu łańcucha integrazy (ang. integrase strand transfer inhibitor, INSTI) HIV-1. Integraza to enzym kodowany przez HIV-1, konieczny do replikacji wirusa. Hamowanie integrazy zapobiega integracji DNA HIV-1 do genomowego DNA gospodarza, blokując tworzenie się prowirusa HIV-1 i szerzenie zakażenia wirusowego.


Kobicystat jest selektywnym inhibitorem enzymów z grupy cytochromu P450 (CYP) należących do podrodziny CYP3A. Hamowanie przez kobicystat metabolizmu odbywającego się za pośrednictwem CYP3A zwiększa ekspozycję układową substratów CYP3A, takich jak elwitegrawir, których biodostępność jest ograniczona, a okres półtrwania jest skrócony przez metabolizm zależny od CYP3A.


Emtrycytabina jest nukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (ang. nucleoside reverse transcriptase inhibitor, NRTI) oraz nukleozydowym analogiem 2’-deoksycytydyny. Emtrycytabina ulega fosforylacji przez enzymy komórkowe tworząc trójfosforan emtrycytabiny, który hamuje replikację HIV poprzez włączenie do wirusowego DNA za pomocą odwrotnej transkryptazy (ang. reverse transcriptase, RT) wirusa HIV, co powoduje zakończenie łańcucha DNA. Emtrycytabina wykazuje aktywność przeciw HIV-1, HIV-2 i wirusowi zapalenia wątroby typu B (HBV).


Alafenamid tenofowiru jest nukleotydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy (ang. nucleotide reverse transcriptase inhibitor, NtRTI) i amidofosfonianem proleku tenofowiru (analogu monofosforanu 2’-deoksyadenozyny). Alafenamid tenofowiru przenika do komórek i ze względu na zwiększoną trwałość w osoczu i wewnątrzkomórkową aktywację w wyniku hydrolizy przez katepsynę A jest bardziej skuteczny niż fumaran dizoproksylu tenofowiru (TDF) w gromadzeniu tenofowiru w komórkach jednojądrzastych krwi obwodowej (ang. peripheral blood mononuclear cells, PBMC) (w tym limfocytach i innych komórkach docelowych HIV) i w makrofagach. Następnie wewnątrzkomórkowy tenofowir ulega fosforylacji do farmakologicznie aktywnego metabolitu difosforanu tenofowiru, który hamuje replikację HIV przez włączenie do wirusowego DNA za pośrednictwem RT HIV, co powoduje zakończenie łańcucha DNA. Tenofowir wykazuje aktywność przeciw HIV-1, HIV-2 i wirusowi zapalenia wątroby typu B (HBV).


Źródło: aptekarzpolski
sobota, 27 sierpnia 2016. 10:43 | Kategoria: brak kategorii
Istnieje ryzyko, że epidemia AIDS, która od wielu lat na całym świecie słabnie, może wrócić. Niepokoi szczególnie gwałtowny wzrost liczby nowych przypadków zakażeń wirusem HIV w Rosji - ostrzega ONZ w opublikowanym raporcie. Według liczącego 286 stron dokumentu, opracowanego przez Wspólny Program Narodów Zjednoczonych Zwalczania HIV i AIDS (UNAIDS), każdego roku w latach 2010-15 wirusem HIV zakaziło się ok. 1,9 miliona dorosłych ludzi.

Opanować epidemię Mimo regularnego spadku liczby zakażeń od 1997 roku, gdy epidemia osiągnęła punkt szczytowy, wciąż 36,7 mln ludzi na świecie jest nosicielami wirusa HIV. Większość z nich żyje w Afryce Subsaharyjskiej. ONZ wyznaczyło sobie cel, by do 2030 roku całkowicie opanować epidemię. Jednak od 2010 roku tendencje spadkowe zatrzymały się, a w niektórych regionach nawet gwałtownie się odwróciły. - Ta sytuacja wzbudza strach, musimy działać szybko - oświadczył dyrektor UNAIDS Michel Sidibe na wtorkowej konferencji prasowej w Genewie. - W przeciwnym wypadku epidemia może ponownie doprowadzić do ogromnych strat w ludziach i dla gospodarek - dodał. Wzrost zakażeń m.in. w Rosji Z raportu wynika, że w ciągu ostatnich pięciu lat liczba nowych przypadków znacząco wzrosła (o 57 proc.) zwłaszcza w Europie Wschodniej i Azji Środkowej. 80 proc. tych zakażeń odnotowano w Rosji, a 10 proc. - na Ukrainie.

Jednak - zauważa AFP - Moskwa woli koncentrować się na leczeniu niż na profilaktyce. Z danych rosyjskich władz wynika, że w 2015 roku liczba zakażonych HIV przekroczyła milion przypadków, a ponad 200 tys. osób już zmarło na AIDS. Raport UNAIDS przypomina, że najbardziej narażonymi grupami są homoseksualiści, prostytutki i ich klienci, transseksualiści, więźniowie oraz narkomani używający strzykawek. - Jeśli nie będziecie kontrolować epidemii w tych grupach, bo je marginalizujecie, bo je uznajecie za przestępcze, będziecie obserwować, jak infekcja rozprzestrzenia się na całą populację - ostrzegł Sidibe.

Miliony ofiar HIV Wzrost przypadków zakażenia HIV w latach 2010-15 odnotowano także na Karaibach (o 9 proc.), na Bliskim Wschodzie i w Afryce Północnej (w obu regionach o 4 proc.) oraz w Ameryce Łacińskiej (o 2 proc.). Z kolei liczba zakażonych spadła o 4 proc. w Afryce Wschodniej i Południowej oraz o 3 proc. w Azji Pacyficznej. W Europie Zachodniej i Środkowej oraz w Ameryce Północnej odnotowano minimalny spadek liczby zakażeń. Od ponad 30 lat, od wybuchu epidemii, na całym świecie z powodu chorób wywołanych wirusem HIV zmarło 35 mln osób - podaje AFP.

Dlatego tak ważne jest zapobieganie, używanie prezerwatyw oraz kilka razy w życiu zrobić sobie test na HIV.

Żródłem w/w treści jest TVN24

Istnieje ryzyko, że epidemia AIDS, która od wielu lat na całym świecie słabnie, może wrócić. Niepokoi szczególnie gwałtowny wzrost liczby nowych przypadków zakażeń wirusem HIV w Rosji - ostrzega ONZ w opublikowanym raporcie. Według liczącego 286 stron dokumentu, opracowanego przez Wspólny Program Narodów Zjednoczonych Zwalczania HIV i AIDS (UNAIDS), każdego roku w latach 2010-15 wirusem HIV zakaziło się ok. 1,9 miliona dorosłych ludzi. (http://www.tvn24.pl)





środa, 27 lipca 2016. 14:20 | Kategoria: brak kategorii
tagi:

Powikłania leczenia ARV

W związku ze stałym wydłużaniem się życia wśród pacjentów leczonych ARV i rosnącym średnim wiekiem pacjenta z nowo zdiagnozowanym zakażeniem retrowirusowym, coraz częstszym wyzwaniem klinicznym staje się nie tylko kontrola zakażenia, ale także prawidłowa opieka w zakresie chorób towarzyszących, takich jak: choroby układu sercowo-naczyniowego, zaburzenia gospodarki lipidowej, osteoporoza czy przewlekła choroba nerek. W obliczu wydłużania się czasu leczenia antyretrowirusowego coraz istotniejszą rolę odgrywa również ścisłe monitorowanie działań niepożądanych leków antyretrowirusowych, a w szczególności działań długofalowych, które przyczyniać się mogą do rozwoju i progresji chorób przewlekłych. Działania niepożądane terapii ARV są zagadnieniem bardzo szerokim, szczegółowo omówionym poniżej.

Toksyczność mitochondrialna

Już ponad dwadzieścia lat temu zdefiniowano zjawisko toksyczności mitochondrialnej w przebiegu leczenia nukleozydowymi inhibitorami odwrotnej transkryptazy (NRTI) oraz związanego z nią podwyższenia stężenia kwasu mlekowego we krwi. Powikłanie to wynikające z zahamowania mitochondrialnej polimerazy DNA γ przez leki z grupy NRTI zostało szeroko opisane w powiązaniu z leczeniem stawudyną, didanozyną czy azydotymidyną. Opisano zarówno przypadki bezobjawowe, jak i przypadki o stosunkowo łagodnym przebiegu, niemniej często obserwowano powikłania bardzo ciężkie, takie jak: głęboka kwasica mleczanowa, zapalenie trzustki o ciężkim przebiegu czy piorunująca niewydolność wątroby.

Polineuropatie

Typowym działaniem niepożądanym leków z grupy NRTI są także polineuropatie obwodowe o różnym stopniu nasilenia. Aktualnie leki te są stosowane w warunkach europejskich i polskich jako terapie drugiego wyboru, jednakże nadal można obserwować długofalowe efekty niepożądane tychże leków w populacji chorych z wieloletnim zakażeniem HIV, w szczególności tych leczonych w erze przed pojawieniem się wysoce aktywnej terapii antyretrowirusowej.

Lipodystrofia, zaburzenia gospodarki węglowodanowej i tłuszczowej

Zaburzenia rozmieszczenia tkanki tłuszczowej, zwane dalej lipodystrofią, mogą przebiegać pod postacią lipoakumulacji oraz lipoatrofii. Lipoakumulacja charakteryzuje się gromadzeniem tkanki tłuszczowej głównie w obrębie tułowia, karku, tkanki tłuszczowej trzewnej, a lipoatrofia typowo dotyczy kończyn, twarzy i pośladków. Zjawisko lipodystrofii wpisuje się w panel działań niepożądanych typowych dla indinawiru czy niestosowanych już w praktyce stawudyny, didanozyny, niemniej jednak może być ona również skutkiem stosowania inhibitorów proteazy, na przykład sakwinawiru i ritonawiru. Lipodystrofia jest często związana z hipertrójglicerydemią oraz hipercholesterolemią, insulinoopornością i zwiększonym ryzykiem rozwoju cukrzycy. U podłoża rozwoju tych zaburzeń leży nie tylko podatność genetyczna gospodarza (polimorfizmy genów receptorów jądrowych RXRy [ang. retinoid X receptor]), lecz również sam mechanizm działania inhibitorów proteazy. CRABP-1 (ang. cellular retinoic acid-binding protein 1) i LPR (ang. lipoprotein receptor-related proteins) – białka o regulatorowej funkcji dla przemian tłuszczowych – posiadają w swojej budowie domeny w 60% podobne do tych występujących w proteazie HIV-1. Łącząc się z nimi, inhibitory proteazy doprowadzają do deregulacji metabolizmu lipidów, co skutkuje hipercholesterolemią i hipertrójglicerydemią.

Leczenie ARV a ryzyko sercowo-naczyniowe

Szereg wyżej wymienionych efektów ubocznych leczenia ARV w zestawieniu ze zwiększeniem przewidywanej długości życia w populacji osób żyjących z HIV składa się na istotny wzrost ryzyka sercowo-naczyniowego. Wśród osób leczonych ARV ryzyko zawału mięśnia sercowego może być nawet 4-krotnie wyższe w porównaniu z populacją HIV(-) (26,2 vs. 6,5%; iloraz szans [ang. odds ratio – OR] = 4,03, p < 0,001) (6). Tradycyjne czynniki ryzyka choroby sercowo-naczyniowej, takie jak: cukrzyca, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, tłuszczowej, nadciśnienie tętnicze czy palenie tytoniu pozostają istotne w grupie osób żyjących z HIV. W porównaniu do populacji ogólnej ryzyko rozwoju chorób układu sercowo-naczyniowego u osób HIV(+) wzrasta wielokrotnie: dla palaczy ponad dwukrotnie (współczynnik ryzyka [ang. hazard ratio – HR] = 2,45 [95% CI: 1,76-3,42]), a dla osób chorych na cukrzycę nawet czterokrotnie (HR = 4,4 [95% CI: 2,4-7,9]).

Podwyższone stężenia trójglicerydów, cholesterolu LDL oraz obniżone stężenie frakcji HDL cholesterolu są niezależnymi czynnikami ryzyka niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych. Nieprawidłowe wartości dwóch spośród wymienionych frakcji lipidowych znacząco wpływają na wzrost ryzyka sercowo-naczyniowego (OR = 1,22; 95% CI: 1,08-1,37), a w przypadku hipertrójglicerydemii, której towarzyszy podwyższone stężenie cholesterolu LDL i obniżone stężenie cholesterolu HDL, ryzyko niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych rośnie niemalże o 50% (OR = 1,45; 95% CI: 1,24-1,68) (9).

Należy podkreślić, że palenie papierosów czy zaburzenia gospodarki lipidowej są istotnie częstsze w populacji osób żyjących z HIV w porównaniu do populacji ogólnej. W dużej kohorcie europejskiej, w badaniu D:A:D, palacze stanowili 51,5% badanej populacji, a hipercholesterolemia występowała znamiennie częściej w populacji osób żyjących z HIV, szczególnie wśród osób przyjmujących nienukleozydowe inhibitory odwrotnej transkryptazy (OR = 1,79 ), inhibitory proteazy (OR = 2,35) lub leki z obu tych grup (OR = 5,48) (10).

Dodatkowym czynnikiem zwiększającym ryzyko niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych jest przewlekłe zapalenie – przetrwała uogólniona aktywacja układu immunologicznego stymulowana replikacją HIV. Wiadomo, że nieleczone zakażenie HIV koreluje ze zwiększonym osoczowym stężeniem cytokin prozapalnych, takich jak: TNF-α, IL-6, a także molekuł adhezyjnych: VCAM-1 (ang. vascular cell adhesion molecule 1), ICAM-1 (ang. intercellular adhesion molecule 1) czy też czynnika von Willebranda o uznanym znaczeniu w patomechanizmie miażdżycy.

Udowodniono, że rozpoczęcie leczenia ARV koreluje ze zmniejszeniem stężenia czynnika von Willebranda oraz VCAM-1. Szeroko opisano negatywny wpływ abakawiru na ryzyko niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (12). Patomechanizm tego zjawiska nie został do końca poznany. Abakawirowi przypisywano m.in. rolę w zwiększaniu stężenia czynników adhezyjnych, takich jak: MMP9 (ang. matrix metallopeptidase 9), MPO (ang. myeloperoxidase) o uszkadzającym wpływie na śródbłonek naczyniowy czy zwiększeniu stężenia cholesterolu. W badaniu D:A:D udowodniono, że stosowanie abakawiru wiąże się z niemalże dwukrotnie większym (OR: 1,90; 95% CI: 1,47-2,45 [p = 0,0001]) ryzykiem zawału mięśnia sercowego w porównaniu z osobami nieleczonymi ARV (14). Należy zauważyć, że niektóre z późniejszych badań nie potwierdziły negatywnego wpływu abakawiru na zwiększenie ryzyka niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych (15). Niemniej, wobec tych wątpliwości, aktualne wytyczne nie rekomendują stosowania abakawiru u osób o zwiększonym ryzyku sercowo-naczyniowym czy też u osób z rozpoznanymi już schorzeniami sercowo-naczyniowymi. Grupą leków ARV o udowodnionym niekorzystnym wpływie na ryzyko niepożądanych zdarzeń sercowo-naczyniowych są inhibitory proteazy. W badaniu D:A:D z 2003 roku potwierdzono ich niekorzystny wpływ na profil lipidowy (16), a cztery lata później udowodniono, iż każdy rok przyjmowania inhibitorów proteazy wiąże się z 10% zwiększeniem ryzyka zawału mięśnia sercowego w stosunku do osób nieprzyjmujących inhibitory proteazy.

Z drugiej strony, w literaturze podnosi się fakt korzystnego wpływu newirapiny na profil lipidowy. Wiadomo, że w trakcie leczenia tym lekiem dochodzi nie tylko do korzystnego wzrostu stężenia cholesterolu HDL, lecz także obniżenia współczynnika cholesterol całkowity/cholesterol HDL (18). Co więcej, udokumentowano również poprawę w zakresie profilu lipidowego u pacjentów, u których newirapinę włączano po leczeniu ARV zawierającym inhibitory proteazy (19). Należy uznać, iż wobec mnogości działań niepożądanych w obrębie wszystkich grup leków ARV nie istnieje jeden idealny schemat leczenia ARV o jedynie dobroczynnym wpływie na ryzyko sercowo-naczyniowe.

Hepatotoksyczność

Do polekowego uszkodzenia wątroby może dochodzić w przypadku leczenia preparatami ARV z niemalże każdej grupy. Poza hepatotoksycznością na tle uszkodzenia mitochondriów w przebiegu leczenia NRTI należy również wspomnieć o uszkodzeniu komórki wątrobowej przy stosowaniu preparatów nienukleozydowych (NNRTI), a w szczególności newirapiny. Lek ten wywołuje zapalenie wątroby o różnej dynamice: od przemijającej hipertransaminazemii niewielkiego stopnia, do ciężkich ostrych zapaleń wątroby skutkujących niewydolnością narządu (21). Początkowo postulowano, że w mechanizmie uszkodzenia wątroby w przebiegu leczenia newirapiną istotną rolę pełni czynnik immunologiczny, a ryzyko uszkodzenia wątroby miało być podwyższone u chorych z liczbą limfocytów CD4 > 250 kom/μl. Jednakże niektóre spośród późniejszych badań nie potwierdziły tej hipotezy. Niemniej jednak, w zaleceniach dotyczących stosowania newirapiny umieszczono ograniczenie jej stosowania do osób z liczbą limfocytów CD4 poniżej 250 kom/μl (kobiety) lub poniżej 400 kom/μl (mężczyźni). Co interesujące, udowodniono również, iż u pacjentów leczonych ARV z pełną supresją wiremii zmiana schematu ARV na zawierający newirapinę nie wiązała się ze zwiększonym ryzykiem uszkodzenia wątroby, nawet przy wysokiej liczbie limfocytów CD4.

Pośród inhibitorów proteazy największe ryzyko uszkodzenia komórki wątrobowej przypisuje się tipranawirowi, co ma mieć związek ze szczególnie większą w porównaniu do innych inhibitorów proteazy koncentracją leku w obrębie hepatocytów, a także jego wydzielaniem przez komórki dróg żółciowych. Stosunkowo częściej dochodziło również do uszkodzenia komórki wątrobowej w przypadku stosowania wyższych dawek ritonawiru.

W obliczu problemu częstej koinfekcji wirusami hepatotropowymi (HCV, HBV) w populacji osób żyjących z HIV, zaburzeń gospodarki tłuszczowej, stłuszczeniowej choroby wątroby, jak również okresowej konieczności stosowania potencjalnie hepatotoksycznych leków (m.in. tuberkulostatyków) problem zaburzeń funkcji wątroby wydaje się zyskiwać na znaczeniu.

Metabolizm kostny

Obniżenie gęstości mineralnej kości (BMD) jest zjawiskiem powszechnym w populacji osób żyjących z HIV. Doniesienia literaturowe podają, iż problem ten dotyka nie tylko osoby młode (20-45 r.ż.), lecz także starsze (54,7 ± 5 lat) żyjące z HIV (26). Na metabolizm kostny wpływają niekorzystnie białka wirusowe, jak m.in. Vpr, które mają związek z deregulacją funkcji receptora RANKL (27). RANKL (ang. Receptor Activator for Nuclear Factor κ B Ligand – ligand aktywatora receptora jądrowego czynnika κ B) to białko należące do rodziny czynników martwicy nowotworów, które pełni istotną rolę w metabolizmie kostnym, wpływając na stopień aktywacji osteoklastów, a tym samym resorpcji kostnej. Udowodniono, iż podwyższone stężenie RANKL koresponduje z wysokimi wartościami HIV RNA w surowicy krwi i ma być odpowiedzialne za aktywację osteoklastów i zwiększony obrót kostny (28). Również inne białka wirusa HIV, takie jak gp120 czy gag mogą promować aktywność osteoklastów czy apoptozę osteoblastów w mechanizmie deregulacji stężeń cytokin prozapalnych (m.in. IL-2, IL-6, TNF), a tym samym prowadzić do wzmożonej resorpcji kości.

Klasyczne, wspólne z ogólną populacją czynniki ryzyka, takie jak: nikotynizm, nadużywanie alkoholu, niski BMI, stosowanie leków steroidowych również odgrywają istotną rolę w patogenezie osteoporozy w zakażeniu HIV. Szczególnie, że część z nich występuje istotnie częściej wśród osób żyjących z HIV. Według badań amerykańskiego Narodowego Instytutu Zdrowia w populacji osób żyjących z HIV w Stanach Zjednoczonych ok. 30-60% było diagnozowanych z powodu uzależnienia od alkoholu lub picia szkodliwego. Petry i wsp. udowodnili, że osoby zakażone HIV są bardziej skłonne do nadużywania alkoholu w porównaniu do populacji ogólnej. Dodatkowym czynnikiem zwiększającym ryzyko utraty mineralnej gęstości kości w populacji osób żyjących z HIV jest niska podaż wapnia oraz witaminy D, co skutkuje jej niedoborem, dotykającym blisko 50% populacji osób żyjących z HIV.

Wstępne doniesienia dotyczące zaburzeń metabolizmu kostnego opisywały populacje z zaawansowanym niedoborem odporności oraz licznymi czynnikami ryzyka osteoporozy, takimi jak: hypogonadyzm, zespół wyniszczenia, niedożywienie (31). Problem zwiększonej częstości występowania osteopenii i osteoporozy oraz niskoenergetycznych złamań kości u osób żyjących z HIV dotyczy zarówno pacjentów leczonych, jak i nieleczonych antyretrowirusowo.

Rozpoczęcie trójlekowej terapii ARV wiąże się z istotnym spadkiem mineralnej gęstości kości (2-6%), niezależnie od schematu ARV. Istnieją sprzeczne dane, czy na przestrzeni pierwszego roku, dwóch lat leczenia dochodzi do stabilizacji i zwiększenia mineralnej gęstości kości, czy też postępującej utraty mineralnej gęstości kości wraz z trwaniem leczenia ARV (32). Dane z badań obserwacyjnych wskazują na negatywny wpływ inhibitorów proteazy na mineralną gęstość kości – szczególnie inhibitorów proteazy stosowanych łącznie z tenofowirem (33). Sugeruje się, że inhibitory proteazy, takie jak: lopinawir, ritonawir czy atazanawir wpływają na opóźnienie maturacji osteoblastów poprzez upośledzenie wrażliwości i zdolności proliferacyjnych mezenchymalnych komórek macierzystych szpiku kostnego. Hipoteza ta została potwierdzona w najnowszych badaniach, gdzie obserwowano upośledzenie zdolności proliferacyjnej mezenchymalnych komórek macierzystych szpiku kostnego, a także upośledzenie ich zdolności do dojrzewania i przekształcania się w osteoblasty.

Niektórym inhibitorom proteazy (tipranawir, darunawir) przypisuje się niekorzystny wpływ na stężenie wspomnianego już wcześniej RANKL. Jednakże wpływ ten udowodniono tylko in vitro dla wysokich stężeń tych leków.

Leczenie tenofowirem jest uważane za jeden z kluczowych czynników ryzyka obniżenia mineralnej gęstości kości u osób zakażonych HIV-1. Wyniki randomizowanych badań porównujących spadek mineralnej gęstości kości u osób leczonych schematem ARV zawierającym abakawir lub tenofowir wskazują na zdecydowanie większy niekorzystny wpływ tenofowiru na proces demineralizacji kości. Udowodniono, że już po pierwszych 24 tygodniach leczenia tenofowirem BMD ulega obniżeniu nawet o 2,5% (36). Proces demineralizacji kości związany z tenofowirem jest najprawdopodobniej zależny od uszkodzenia proksymalnych cewek nerkowych przez tenofowir, a co za tym idzie, hipofosfatemii, zwiększonego uwalniania parathormonu (PTH) i zwiększonej resorpcji kości. Jest również prawdopodobne, że fosforanowe związki tenofowiru wchodzą w bezpośrednią interakcję z osteoblastami i osteoklastami, przyczyniając się do zwiększonej resorpcji kości.

Zaburzenia funkcji nerek

Jednym z pierwszych preparatów ARV o niekorzystnym wpływie na nerki był indinawir. Lek ten (aktualnie już niestosowany) z uwagi na swoją niewielką rozpuszczalność w wodzie wykazywał tendencję do formowania kryształów w układzie moczowym i prowadził do rozwoju kamicy nerkowej nawet u 9% chorych. Opisano również przypadki ostrej martwicy brodawek nerkowych w przebiegu kamicy u chorych leczonych indinawirem oraz wtórną do odkładania się indinawiru w nerkach, zwiększoną predyspozycję do wystąpienia śródmiąższowego zapalenia nerek mogącą prowadzić do atrofii nerek. Z kolei u pacjentów leczonych zydowudyną, didanozyną lub raltegrawirem istnieje ryzyko rozwoju ostrej niewydolności nerek związanej z rabdomiolizą.

Lekiem szczególnie istotnym w kontekście występowania nefrotoksyczności jest tenofowir – lek pierwszego wyboru w większości schematów terapeutycznych. Nefrotoksyczność tenofowiru klasycznie ujawnia się jako uszkodzenie cewek proksymalnych nefronu, co ma związek z zahamowaniem mitochondrialnej polimerazy DNA γ i prowadzi do sukcesywnego spadku filtracji kłębuszkowej. W badaniach klinicznych udowodniono związek stosowania tenofowiru z występowaniem białkomoczu, głównie pochodzenia cewkowego oraz istotnie wyższy spadek eGFR w porównaniu do schematów leczenia zawierających inne NRTI. Określono także inne czynniki predysponujące do szybszego spadku eGFR w trakcie leczenia tenofowirem, takie jak: rozpoznanie AIDS, liczba limfocytów CD4 < 50 kom/μl, wysoka wiremia HIV, cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, wiek, niskie BMI, dyslipidemia, stosowanie statyn, płeć żeńska, koinfekcje HCV/HBV czy wyjściowy klirens kreatyniny < 50 ml/min. Jednakże u wszystkich chorych przyjmujących tenofowir spadek eGFR określono jako łagodny, zwykle niewymuszający zmiany terapii ARV.

Leczenie tenofowirem jest także związane z ryzykiem wystąpienia ostrej niewydolności nerek. Jednakże w czteroletniej analizie działań niepożądanych u osób leczonych tenofowirem spośród wszystkich skutków ubocznych jedynie 0,5% zakwalifikowano jako poważne działania niepożądane dotyczące nerek. Szacuje się, że ciężkie nerkowe działania niepożądane w trakcie leczenia tenofowirem występują z częstością 1,5 na 1000 leczonych na rok.

Jednym z mechanizmów ostrej niewydolności nerek jest indukowany przez tenofowir zespół Fanconiego. Schorzenie to charakteryzuje się uszkodzeniem cewek proksymalnych, rozwojem białkomoczu, hipofosfatemii, hipourykemii, hipokalemii, fosfaturii, aminoacydurii, glukozurii i kwasicy metabolicznej. Przed wprowadzeniem tenofowiru do terapii ARV opisywano przypadki zespołu Fanconiego związane z leczeniem lamiwudyną, stawudyną, abakawirem i didanozyną.

Inną formą ostrej niedomogi nerek w przebiegu leczenia tenofowirem jest ostra martwica kanalików nerkowych (ATN) czy też śródmiąższowe zapalenie nerek. Fumaran dizoproksylu tenofowiru (TDF) jest prolekiem aktywnie wydzielanym do światła cewek przez komórki proksymalnych cewek nerkowych. Transport ten uwarunkowany jest prawidłową funkcją transportera błonowego MAP-4 (ang. multi-drug-ressistance associated protein 4). W sytuacji zwiększonego śródkomórkowego stężenia TDF w komórce proksymalnej cewki nerkowej może dochodzić do uszkodzenia mitochondrialnej gamma polimerazy DNA, dysfunkcji łańcucha oddechowego w komórce, co skutkuje uszkodzeniem cewki nerkowej. Należy zauważyć, że wiele przypadków ostrej niewydolności nerek dotyczyło chorych, u których już przed włączeniem tenofowiru rozpoznano przewlekłą chorobę nerek, chorych po nefrektomii lub też pacjentów, u których równoczasowo z tenofowirem stosowano inne, potencjalnie nefrotoksyczne leki. Opisano również przypadki nieodwracalnego uszkodzenia nerek w trakcie leczenia tenofowirem, uznając je za zdarzenia stosunkowo rzadkie. Niemniej nieliczne doniesienia podają, że nieodwracalne pogorszenie eGFR obserwowano nawet u 60% pacjentów leczonych tenofowirem. Dla kontrastu Rodriguez-Nóvoa i wsp. udowodnili, że pogorszenie eGFR u pacjentów leczonych tenofowirem ma zwykle charakter odwracalny.

Niekorzystny wpływ tenofowiru na nerki może być potęgowany przez jednoczesne stosowanie innych leków ARV, a w szczególności inhibitorów proteazy (atazanawir). Mimo że tenofowir został uznany za niezależny czynnik ryzyka rozwoju przewlekłej choroby nerek, w praktyce klinicznej u pacjentów przyjmujących tenofowir dochodzi do pogorszenia filtracji kłębuszkowej w stopniu łagodnym do umiarkowanego (1-2 ml/min/1,73m2). Udowodniono, że ryzyko braku poprawy funkcji nerek, nawet po odstawieniu tenofowiru, wzrasta wraz z czasem ekspozycji na tenofowir. Nadal w toku są badania kliniczne nad nowym prolekiem tenofowiru (ang. tenofovir alafenamide fumarate – TAF), który ma się charakteryzować tendencją do osiągania niższych stężeń w obrębie komórek nefronu, a co za tym idzie – mniejszym potencjałem nefrotoksycznym.

Podsumowanie

Podczas wyboru terapii antyretrowirusowej należy pamiętać, że aktualnie jest to z reguły leczenie dożywotnie, z jednej strony przedłużające życie, z drugiej obarczone istotnymi działaniami niepożądanymi. Z tego powodu monitorowanie pacjenta skutecznie leczonego anty-HIV, szczególnie w zakresie ryzyka sercowo-naczyniowego, dyslipidemii, zaburzeń funkcji nerek oraz gęstości mineralnej kości i ewentualna specjalistyczna opieka w tym zakresie stają się pierwszoplanowym zadaniem klinicysty zajmującego się zakażeniem HIV.

Należy podkreślić, że nowo rejestrowane preparaty antyretrowirusowe są optymalizowane pod względem nie tylko skuteczności wirusowej, ale także minimalizacji działań niepożądanych, dzięki czemu leczenie staje się coraz bezpieczniejsze. Postęp w leczeniu anty-HIV aktualnie koncentruje się nie tylko na kontroli zakażenia i minimalizacji ryzyka transmisji, ale także właśnie na minimalizacji ryzyka związanego z długoterminową terapią.
środa, 27 lipca 2016. 14:12 | Kategoria: brak kategorii
tagi:

Jak większość osób już wie obecny program leczenia HIV 2012-2016 kończy się. Dlatego przez Zarządzenie Ministra Zdrowia został powołany zespół, którego zadaniem jest opracować program na kolejne lata 2017-2021.

W skład Zespołu wchodzą:

1) dr hab. n. med. Andrzej Horban – konsultant krajowy w dziedzinie chorób zakaźnych;


2) prof. dr hab. n. med. Mirosław Wysocki – konsultant krajowy w dziedzinie zdrowia publicznego;


3) prof. dr hab. n. med. Bogusław Okopień – konsultant krajowy w dziedzinie farmakologii klinicznej;


4) dr n. med. Iwona Paradowska-Stankiewicz – konsultant krajowy w dziedzinie epidemiologii;


5) prof. dr hab. n. med. Brygida Knysz – Prezes Polskiego Towarzystwa Naukowego AIDS;


6) prof. dr hab. n. med. Alicja Wiercińska-Drapało – kierownik Kliniki Hepatologii i Nabytych Niedoborów Immunologicznych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego;


7) dr hab. n. med. Joanna Maj – konsultant krajowy w dziedzinie dermatologii i wenerologii;


8) prof. dr hab. n. med. Mirosław Wielgoś – konsultant krajowy w dziedzinie perinatologii;


9) dr hab. n. med. Włodzimierz Mazur – kierownik Katedry Chorób Zakaźnych na Wydziale Lekarskim Śląskiego Uniwersytetu Medycznego w Katowicach;


10) dr hab. n. med. Justyna Kowalska – adiunkt w Klinice Chorób Zakaźnych dla Dorosłych Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego;


11) dr Piotr Pulik – kierownik działu badań klinicznych w Wojewódzkim Szpitalu Zakaźnym w Warszawie;


12) dr n. med. Marta Niedźwiecka-Stadnik – asystent w Zakładzie Epidemiologii Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie;


13) dr Anna Marzec-Bogusławska – Dyrektor Krajowego Centrum ds. AIDS;


14) dr Beata Zawada – główny specjalista Krajowe Centrum ds. AIDS;


15) mgr Magdalena Iżycka – główny specjalista Krajowe Centrum ds. AIDS;


16) mgr Maria Rogalewicz – główny specjalista Krajowe Centrum ds. AIDS.


 


Wszyscy jesteśmy ciekawi jakie mogą nas czekać zmiany. Nie ma obawy, że leków nie wystarczy chociaż mało funduszy jest przeznaczonych na leczenie i profilaktykę, a liczba osób zakażonych wzrasta w szybkim tempie.


W dzisiejszych czasach osoby zakażone chciałyby liczyć na jeszcze lepsze dopuszczone do użytku leki.


Czy Tenofowir Alafenamidu będzie skutecznie zastępować tenofowir dizoproksylu? Jak wiemu ten pierwszy ma mniejsze skutki uboczne i można go przyjmować w dużo mniejszej dawce.


Czekamy za opublikowaniem oficjalnego programu 2017-2021 HIV/AIDS.

wtorek, 12 lipca 2016. 09:15 | Kategoria: brak kategorii
tagi:

Badacze wycięli genom wirusa HIV z zakażonej nim komórki. Wyleczona komórka była odporna na ponowne zakażenie.


Dzięki technice edycji genów zwanej CRISPR/Cas9 mozna łatwo zmieniać lub usuwać fragmenty DNA. Dzięki temu naukowcy mogą ingerować w konkretne mutacje genowe, co daje nadzieję na to, że w przyszłości będzie się dało wyleczyć choroby wrodzone.


Na razie uczeni zajęli się wirusem HIV. Usunęli genom wirusa z zainfekowanych nim komórek.


Kiedy ktoś zostaje zaatakowany przez HIV, wirus integruje się z jego komórkami układu immunologicznego, wpływając na ich DNA. Chora komórka mnoży geny wirusa, a ten atakuje kolejne komórki - i tak dalej. To wpływa na sprawność immunologiczną organizmu i prowadzi do AIDS czyli zespołu nabytego niedoboru odporności.


Istniejące leki na HIV/AIDS skupiają się na momencie, w którym wirus atakuje komórkę. Starają się temu zapobiec. Kiedy jednak doszło do zakażenia, są nieskuteczne. - Leki antyretrowirusowe są dobre, jeśli chodzi o kontrolę nad procesem zakażania HIV - mówi dr Kamel Khalili, jeden z autorów badań nad edycją genów komórek zainfekowanych HIV. - U pacjentów, którzy odstawiają te preparaty, wirus jednak znowu szybko się mnoży - dodaje.


Badacze z Temple University Health System postanowili zatem sprawdzić, czy udałoby się wyciąć genom wirusa z zakażonej komórki i w ten sposób przerwać mnożenie się HIV w organizmie. Udowodnili, że genom wirusa da się usunąć w całości. Co więcej, tak „uleczona” komórka była odporna na kolejną infekcję HIV.


- To odkrycie ważne na wielu poziomach - mówi dr Khalili. - Pokazuje skuteczność edycji genowej i to, że „zedytowany” system immunologiczny potrafi potem bronić się sam przed ponownym zakażeniem.


Przed wszystkim jednak daje nadzieję chorym na to, że walka z HIV/AIDS będzie mogła polegać nie tylko na hamowaniu procesu zakażania organizmu, ale na jego leczeniu.


(ew/IFLScience)


poniedziałek, 11 lipca 2016. 12:36 | Kategoria: brak kategorii
tagi:


Support for medicinal marijuana has reached an all-time high in the United States. with over 70 percent of Americans in favor of the use of cannabis to lessen the effects of a large number of chronic medical conditions.


People with HIV have long realized that cannabis can ease many HIV-related conditions, including nausea, loss of appetite, depression, weight loss, and neuropathic pain. In addition to treating common symptoms of HIV and side effects of antiretroviral drugs, research indicates that cannabis may help fight HIV itself.


An increasing number of scientific studies, conducted at well-known institutions and published in prominent medical journals, are revealing antiviral effects of cannabis against HIV. These studies detail diverse approaches in measuring favorable effects that cannabis may have in slowing HIV disease progression.  

THC in monkeys may lessen HIV’s damage in the gut
During primary infection HIV attacks the gut-associated lymphoid tissue (GALT), where a substantial amount of the immune system is located, hitting CD4 cells hard and early during this process. The initial damage done to GALT is believed to be essential to the progression of HIV disease.


A study funded by the National Institutes of Health and the National Institute on Drug Abuse and published in AIDS Research and Human Retroviruses in 2014 found that THC, the best-known component of cannabis, had a positive effect on GALT in rhesus monkeys that were infected with SIV, the simian version of HIV, after 17 months of receiving THC. Checking the monkeys five months later, researchers from the Louisiana State University Health Sciences Center found that THC produced a generalized decrease in viral load and tissue inflammation and increased production of disease-fighting CD4 and CD8 central memory T cells in GALT.

Blocking HIV’s entry
The effects of cannabis are a result of interactions between cannabinoids and receptors located on many cells, including macrophages (a tissue cell of the immune system) and CD4 cells called cannabinoid receptor 1 (CB1) and cannabinoid receptor 2 (CB2). Researchers at New York City’s Mount Sinai School of Medicine published data in 2012 demonstrating that stimulation of CB2 with compounds called cannabinoid receptor agonists can block the signaling process between HIV and CXCR4, one of the main types of receptors that allow HIV to enter and infect a cell. CXCR4 is used by HIV during advanced disease and allows for faster disease progression.

By stimulating activation of CB2 with cannabinoid receptor antagonists, Mount Sinai researchers decreased the ability of HIV to infect cells that utilize CXCR4, reducing the frequency of infected cells by 30 to 60 percent.

Cannabinoids may help preventneurocognitive disorders
Research conducted at Temple University School of Medicine and published in the Journal of Leukocyte Biology suggests that compounds that stimulate CB2 on macrophages may weaken HIV infection. CB2 is the binding site for cannabinoids on macrophages, and stimulation of these receptors, unlike CB1, does not produce the euphoric effects associated with cannabis use.


Neurocognitive disorders are common in people with HIV even in the presence of a strong immune response and suppressed viral load. The virus establishes itself in the central nervous system early on in HIV infection and maintains a stronghold throughout the course of disease. Most antiretroviral medications are unable to cross the blood-brain barrier and thus cannot decrease the level of HIV in the brain, allowing for cognitive damage to continue.


Macrophages are long-lived cells that are targeted by HIV and exist throughout the body. Macrophages are present in the blood and all organs, including in the brain. Some researchers hypothesize that these cells may be key to ongoing replication that creates inflammation, a damaging effect of overstimulation of the immune system. Inflammation can greatly contribute to many non-AIDS-related illnesses, such as neurocognitive disorders, cardiovascular disease, bone disease, and some forms of cancer. The study authors found that anti-inflammatory compounds related to THC bind to CB2, effectively reducing viral replication and inflammation in the brain.

The future of cannabis in HIV
Although Big Pharma is yet to make a serious commitment to the study of cannabis for the treatment of disease, many universities and a small number of biotech companies are investing in the research and development of cannabinoid-based medications. One such company has taken an interest in cannabis and HIV.


Cannabis Science is exploring the use of cannabinoids to treat Kaposi’s sarcoma in people with HIV as well as a potential therapy directed at inhibiting the HIV protein Tat, which is key for viral replication and modulates the expression of genes that regulate a variety of cellular activities. This would be revolutionary for people living with HIV, as chemotherapy, a primary treatment for Kaposi’s sarcoma, is largely unavailable in Africa, which has the highest burden of the disease. A cannabinoid-based antiviral would be cheaper than currently available drugs, greatly decreasing the cost of treating HIV and allowing for increased access to treatment for the nearly 7 million HIV patients around the world who need antiretroviral drugs but do not currently have access to them.


 


Wsparcie dlamedycznej marihuany osiągnął szczyt wszech czasów w Stanach Zjednoczonych. Z czego ponad 70 procent Amerykanów jest na tak na rzecz używania konopi, aby zmniejszyć skutki wielu przewlekłych schorzeń.

Ludzie z HIV już dawno zrozumieli, że marihuana może złagodzić wiele stanów związanych z HIV, w tym nudności, utrata apetytu, depresja, utrata masy ciała i bólu neuropatycznego. Oprócz leczenia typowych objawów HIV i skutków ubocznych leków antyretrowirusowych, badania wskazują, że marihuana może pomóc w walce z samym HIV.

Coraz więcej badań naukowych, prowadzonych w renomowanych instytucjach i publikowane w czołowych czasopismach medycznych, ujawniają przeciwwirusowe działanie marihuany przeciw HIV. Badania pokazują korzystny wpływ marihuany w hamowaniu progresji choroby HIV.

THC u małp może zmniejszyć obrażenia HIV w jelitach
Podczas infekcji pierwotnej HIV atakuje tkanki limfatycznej związanej z jelit (GALT), gdzie znajduje się znaczna ilość układu odpornościowego, uderzając komórek CD4 ciężko i na wczesnym etapie tego procesu. Początkowe szkody wyrządzone GALT uważa się za niezbędne do progresji choroby HIV.

Badania finansowane przez National Institutes of Health i National Institute on Drug Abuse i opublikowane w pomocy naukowych i ludzkich retrowirusów w 2014 roku okazało się, że THC, najbardziej znanym składnikiem marihuany, miał pozytywny wpływ na GALT w rezusów, które zostały zakażone SIV, małpiego wersji HIV, po 17 miesiącach od daty otrzymania THC. Kontrola małpy pięć miesięcy później, naukowcy z Louisiana State University Health Sciences Center odkryli, że THC wytwarzany uogólniony spadek wiremii i zapalenia tkanek i zwiększenie produkcji zwalczających choroby centralnego pamięci komórek T CD4 i CD8 w Galt.

Blokowanie wjazdu na HIV
Efekty stosowania konopi są wynikiem interakcji między kanabinoidami a receptorami wielu komórek, w tym makrofagami (komórki tkanki układu immunologicznego) i komórek CD4 + nazywanych receptora kanabinoidowego 1 (CB1) i receptora kanabinoidowego 2 (CB2). Naukowcy z nowojorskiej Mount Sinai School of Medicine opublikował dane w 2012 wykazując, że stymulacja CB2 ze związkami o nazwie kannabinoidów agoniści receptora mogą blokować proces sygnalizacji między HIV i CXCR4, jeden z głównych typów receptorów, które pozwalają HIV wejść i zainfekować komórka. CXCR4 jest wykorzystywana przez HIV podczas zaawansowanej choroby i pozwala na szybszą progresją choroby.

Przez stymulację aktywacji CB2 z antagonistami receptora kanabinoidowego badacze Mount Sinai zmniejszało zdolność wirusa HIV do zakażania komórek, które wykorzystują CXCR4, zmniejszając częstotliwość zainfekowanych komórek przez 30 do 60 procent.

Kanabinoidy mogą pomóc zaburzenia preventneurocognitive
Badania przeprowadzone na Temple University School of Medicine i opublikowane w Journal of Biology leukocytów sugeruje, że związki, które stymulują CB2 na makrofagach mogą osłabić zakażenia HIV. CB2 wiązania dla kannabinoidów na makrofagach i stymulacja tych receptorów, w przeciwieństwie do CB1, nie powoduje skutków euforyczne związane ze stosowaniem marihuany.

Zaburzenia neuropoznawczych są powszechne u osób zarażonych wirusem HIV, nawet w obecności silnej odpowiedzi immunologicznej i tłumionej obciążenia wirusowego. Wirusa ustala się w centralnym układzie nerwowym wcześnie w infekcji HIV i utrzymuje warownię w trakcie przebiegu choroby. Większość leków antyretrowirusowych nie są w stanie przenikać przez barierę krew-mózg, a zatem nie mogą obniżyć poziom HIV w mózgu, co pozwala na uszkodzenie poznawcze, aby kontynuować.

Makrofagi są długożyciowych komórki docelowe przez HIV i występują w całym organizmie. Makrofagi są obecne we krwi, a wszystkie narządy, w tym w mózgu. Niektórzy badacze hipotezę, że te komórki mogą być kluczem do ciągłej replikacji tworzy zapalenie negatywny wpływ nadmiernego pobudzenia układu odpornościowego. Zapalenie może znacznie przyczynić się do wielu AIDS niezwiązanych chorób, takich jak choroby układu krążenia, choroby neuropoznawczych, choroby kości i niektórych form raka. Autorzy badań stwierdzono, że związki przeciwzapalne związane THC wiążą się CB2, skutecznie zmniejsza replikację wirusa i zapalenie mózgu.

Przyszłość konopi HIV
Chociaż Big Pharma jest jeszcze do poważnego zaangażowania w badaniu marihuany w leczeniu choroby, w wielu uniwersytetach i niewielka liczba firm biotechnologicznych inwestują w badania i rozwój leków opartych kannabinoidów. Jedną z takich firm podjęło zainteresowanie marihuany i HIV.

Cannabis Science rozważa wykorzystanie kannabinoidów w leczeniu mięsaka Kaposiego u osób zarażonych wirusem HIV, jak również potencjalne leczenie ukierunkowane na hamowanie białka HIV TAT, które są istotne dla replikacji wirusa i moduluje ekspresję genów, które regulują różne działania komórkowych. Byłoby to rewolucyjna dla osób żyjących z HIV, jak chemioterapia, podstawową metodą leczenia mięsaka Kaposiego, jest w dużej mierze niedostępne w Afryce, która ma najwyższy ciężar choroby. Przeciwwirusowych kannabinoinowy oparte byłoby tańsze niż obecnie dostępnych leków, znacznie zmniejszając koszty leczenia HIV i pozwalając na zwiększenie dostępu do leczenia dla prawie 7 mln HIV pacjentów na całym świecie, którzy potrzebują leków antyretrowirusowych, ale obecnie nie mają do nich dostępu.




Szybkie tłumaczenie z google.


poniedziałek, 11 lipca 2016. 10:43 | Kategoria: brak kategorii
tagi:

Leki hamujące replikację genomu wirusów - poprzez hamowanie enzymów koniecznych w cyklu namnażania wirusów:
Inhibitory integrazy HIV (integracja wirusowego DNA z jądrowym DNA):
-  raltegravir
-  elvitegravir
-  dolutegravir

Inhibitory protezy HIV (hamują rozszczepianie proteolityczne dużych poliprotein Gag-Pol na białka strukturalne i enzymy wirusowe tj. odwrotna transkryptaza, integraza, proteaza).


Inhibitory odwrotnej transkryptazy dzielą się na:

•Nukleozydowe NRTI

•Nukleotydowe NtRTI

•Nienukleozydowe NNRTI

 


Odwrotna transkryptaza bierze udział w procesie transkrypcji wiruswego RNA na DNA.


•Leki z grupy NRTI/NtRTI współzawodniczą z naturalnymi nukleozydami o specyficzne miejsce wiązania na odwrotnej transktryptazie. Zablokowanie przez NRTI odwrotnej transktyptazy hamuje dalszą budowę DNA.


•NNRTI wiążą się bezpośrednio z odwrotną transkryptazą, hamując zdolność odwrotnej transkryptazy do dodawania nowych nukleotydów do nowopowstałego łańcucha DNA.

Zrób sobie test na HIV już dzisiaj. Nie daj szansy wirusowi, przecież nie może zabić Cie AIDS!


Inhibitory integrazy HIV (integracja wirusowego DNA z jądrowym DNA):

- raltegravir


-elvitegravir

-dolutegravir

Inhibitory protezy HIV (hamują rozszczepianie proteolityczne dużych poliprotein Gag-Pol na białka strukturalne i enzymy wirusowe tj. odwrotna transkryptaza, integraza, proteaza).


Wszystkie wpisy na temat HIV/AIDS (archiwum) 2015
październik (41)
listopad (21)
grudzień (16)

2016
styczeń (3)
luty (1)
marzec (1)
kwiecień (11)
maj (9)
czerwiec (5)
lipiec (9)
sierpien (3)
wrzesień (2)